SKU to indywidualny kod nadawany produktowi przez sprzedawcę. Służy do zarządzania asortymentem, stanami magazynowymi, zamówieniami, zwrotami i wynikami sprzedaży. Każdy produkt oraz każdy jego wariant powinien otrzymać osobny SKU. Dobry system oznaczeń jest prosty, spójny i nie zmienia się wraz z ceną, dostawcą czy miejscem przechowywania towaru.

Co to jest SKU?

SKU, czyli Stock Keeping Unit, to wewnętrzny identyfikator produktu używany przez sprzedawcę. Kod pozwala jednoznacznie wskazać konkretny towar znajdujący się w ofercie lub magazynie.

Sprzedawca sam ustala format SKU. Kod nie jest nadawany przez Amazon, organizację GS1 ani producenta, chyba że firma świadomie przyjmuje oznaczenia producenta jako własny system.

Przykładowe SKU:

  • TSH-BLK-M
  • MUG-350-WHT
  • CAB-USBC-2M-BLK
  • SET-KITCH-05
  • SHOE-RUN-42-BLU

Kod TSH-BLK-M może oznaczać czarny T-shirt w rozmiarze M. Pracownik magazynu, sprzedawca i system obsługi zamówień od razu wiedzą, którego wariantu dotyczy dana operacja.

SKU identyfikuje konkretną pozycję handlową. Jeżeli ten sam model koszulki jest dostępny w trzech rozmiarach i dwóch kolorach, sprzedawca zarządza sześcioma różnymi SKU.

Do czego służy SKU w e-commerce?

SKU porządkuje informacje o produktach we wszystkich obszarach sprzedaży. Kod jest wykorzystywany między innymi podczas:

  • aktualizowania stanów magazynowych,
  • kompletowania i pakowania zamówień,
  • obsługi zwrotów i reklamacji,
  • synchronizowania ofert między marketplace’ami,
  • analizowania sprzedaży poszczególnych wariantów,
  • zamawiania towaru u dostawców,
  • importowania i eksportowania danych,
  • integracji sklepu z systemem ERP, WMS lub programem księgowym,
  • tworzenia zestawów i wielopaków,
  • sprawdzania rentowności asortymentu.

Bez własnego systemu SKU pracownicy często rozpoznają towary na podstawie nazwy, zdjęcia albo numeru EAN. Takie podejście przestaje działać przy większym katalogu, podobnych wariantach lub sprzedaży prowadzonej na kilku platformach.

Przykład: sklep oferuje przewody USB-C o długości 1, 2 i 3 metrów, w kolorze czarnym oraz białym. Nazwy produktów są podobne, ale każdy wariant ma inny stan magazynowy. Osobne SKU pozwalają uniknąć wysłania przewodu o niewłaściwej długości lub kolorze.

SKU a EAN, GTIN, ASIN i FNSKU – czym różnią się te oznaczenia?

SKU nie zastępuje identyfikatorów wymaganych przez marketplace ani kodów nadanych przez organizację GS1. Każde oznaczenie pełni inną funkcję.

Ten sam produkt ma więc kilka identyfikatorów jednocześnie.

Przykład:

  • EAN: 5901234567890,
  • ASIN: B0XXXXXXXX,
  • SKU sprzedawcy: MUG-350-BLK,
  • FNSKU: oznaczenie przypisane do zapasu FBA danego sprzedawcy.

EAN wskazuje produkt na rynku, ASIN wskazuje stronę produktu w katalogu Amazon, a SKU pozwala sprzedawcy zarządzać własną ofertą. FNSKU jest używany w logistyce FBA do przypisania sztuki towaru do właściwego sprzedawcy.

Czy każdy wariant produktu potrzebuje osobnego SKU?

Każdy wariant, który różni się cechą wpływającą na stan magazynowy lub realizację zamówienia, powinien mieć osobny SKU. Dotyczy to między innymi:

  • koloru,
  • rozmiaru,
  • pojemności,
  • długości,
  • liczby sztuk w opakowaniu,
  • wersji językowej,
  • modelu,
  • materiału,
  • zestawu akcesoriów.

Jeżeli bluza występuje w czterech rozmiarach i trzech kolorach, katalog obejmuje 12 sprzedawanych wariantów, a więc 12 kodów SKU.

Przykładowy system:

  • HOOD-BLK-S,
  • HOOD-BLK-M,
  • HOOD-BLK-L,
  • HOOD-BLK-XL,
  • HOOD-GRY-S,
  • HOOD-GRY-M.

Nie należy przypisywać jednego SKU wszystkim wariantom tylko dlatego, że znajdują się na jednej stronie produktu. Takie rozwiązanie prowadzi do błędnych stanów magazynowych, pomyłek podczas pakowania oraz niewiarygodnych raportów sprzedaży.

Jak SKU działa w Amazon Seller Central?

W Amazon Seller Central SKU identyfikuje ofertę w zapasach konkretnego sprzedawcy. Jest powiązany z produktem znajdującym się w katalogu Amazon, ale nie jest tym samym co ASIN.

ASIN jest wspólnym identyfikatorem produktu w katalogu. Wielu sprzedawców może oferować produkt przypisany do tego samego ASIN-u, korzystając z własnych kodów SKU.

Przykład:

  • produkt w katalogu Amazon ma ASIN B0ABC12345,
  • sprzedawca A stosuje SKU KUBEK-BIALY-350,
  • sprzedawca B stosuje SKU MUG-WH-035,
  • obaj sprzedają produkt widoczny pod tym samym ASIN-em.

SKU pojawia się w plikach ofertowych, raportach, integracjach, danych o zapasach i zamówieniach. Z tego względu oznaczenie powinno być zgodne z systemem używanym w całej firmie.

Przy sprzedaży wielokanałowej najlepiej przyjąć jeden główny SKU dla danego wariantu i wykorzystywać go w sklepie, systemie magazynowym oraz na poszczególnych marketplace’ach. Jeśli platforma lub integrator wymaga osobnych oznaczeń, należy utworzyć tabelę powiązań między kodem głównym a kodami kanałowymi.

Jak stworzyć dobry system SKU?

System oznaczeń trzeba zaprojektować przed masowym dodawaniem produktów. Im większy katalog, tym bardziej kosztowna jest późniejsza zmiana kodów.

1. Wybierz informacje potrzebne do rozpoznania produktu

SKU powinien zawierać tylko te elementy, które pomagają odróżnić towary. Najczęściej są to:

  • typ lub kategoria produktu,
  • model,
  • kolor,
  • rozmiar,
  • pojemność,
  • wersja,
  • liczba sztuk w zestawie.

Dla sklepu odzieżowego odpowiedni schemat wygląda inaczej niż dla sprzedawcy elektroniki.

Przykład dla odzieży:

MODEL-KOLOR-ROZMIAR

Przykład dla przewodów:

TYP-ZLACZE-DLUGOSC-KOLOR

Przykład dla kosmetyków:

MARKA-LINIA-POJEMNOSC-WARIANT

2. Ustal stałą kolejność segmentów

Każdy kod powinien powstawać według tej samej reguły. Jeśli kolor znajduje się na trzeciej pozycji, należy zachować tę kolejność dla całej kategorii.

Spójny schemat:

  • TSH-CLASS-BLK-M,
  • TSH-CLASS-WHT-M,
  • TSH-CLASS-BLK-L.

Niespójny schemat:

  • TSH-BLK-CLASS-M,
  • WHITE-M-TSHIRT,
  • CLASS-L-CZARNY.

Drugi zestaw oznaczeń jest trudniejszy do filtrowania, sortowania i automatycznego przetwarzania.

3. Przygotuj słownik skrótów

Skróty stosowane w SKU muszą mieć jedno znaczenie. Firma powinna prowadzić prostą tabelę z zatwierdzonymi oznaczeniami.

Przykład skrótów kolorów:

Jeżeli skrót BL raz oznacza kolor niebieski, a innym razem czarny, kod traci swoją funkcję. Lepiej użyć trzech liter i wyeliminować niejednoznaczność.

4. Używaj prostych znaków

Najbezpieczniejszy format obejmuje:

  • wielkie litery bez polskich znaków,
  • cyfry,
  • myślniki oddzielające segmenty.

Przykład:

LAMP-DESK-BLK-02

Taki zapis jest czytelny i dobrze współpracuje z arkuszami, systemami ERP, integratorami oraz plikami importowymi.

Lepiej unikać:

  • spacji,
  • polskich znaków,
  • ukośników,
  • znaków specjalnych,
  • przypadkowego mieszania małych i wielkich liter.

Nie każda platforma odrzuci takie oznaczenie, ale prosty format ogranicza błędy podczas wymiany danych między systemami.

5. Nadaj każdemu SKU unikalną wartość

Dwa różne produkty nie powinny mieć tego samego SKU w ramach jednego systemu sprzedażowego. Dotyczy to również produktów wycofanych.

Jeśli kod MUG-BLK-350 należał do kubka o pojemności 350 ml, nie należy przypisywać go po roku do innego modelu. Stary SKU pozostaje w zamówieniach, raportach, zwrotach i dokumentach magazynowych. Ponowne wykorzystanie kodu utrudnia analizę danych historycznych.

6. Traktuj SKU jako oznaczenie stałe

Kod najlepiej nadać raz i zachować przez cały okres sprzedaży produktu. Zmiana SKU w działającym katalogu wpływa na:

  • historię sprzedaży,
  • synchronizację stanów,
  • reguły cenowe,
  • kampanie reklamowe,
  • integracje z marketplace’ami,
  • zamówienia oczekujące na realizację,
  • obsługę zwrotów,
  • raportowanie.

Jeżeli produkt przechodzi wyłącznie zmianę ceny, magazynu lub dostawcy, jego SKU powinien pozostać bez zmian.

Przykładowy system SKU dla sklepu internetowego

Załóżmy, że sklep sprzedaje butelki termiczne. Produkty różnią się modelem, pojemnością i kolorem.

Firma przyjmuje schemat:

KATEGORIA-MODEL-POJEMNOSC-KOLOR

Poszczególne segmenty oznaczają:

  • BOT – butelka,
  • ACT – model Active,
  • 500 – pojemność 500 ml,
  • BLK – kolor czarny.

Gotowy SKU:

BOT-ACT-500-BLK

Pozostałe warianty:

  • BOT-ACT-500-WHT,
  • BOT-ACT-750-BLK,
  • BOT-ACT-750-BLU,
  • BOT-URB-500-GRN.

Na podstawie kodu pracownik rozpoznaje produkt bez otwierania jego pełnej karty. Jednocześnie SKU pozostaje na tyle krótki, aby wygodnie używać go w raportach i dokumentach magazynowych.

Jak oznaczać zestawy i wielopaki?

Zestaw sprzedawany jako osobna oferta powinien otrzymać własny SKU, nawet jeśli składa się z produktów dostępnych również pojedynczo.

Przykład:

  • jedna butelka: BOT-ACT-500-BLK,
  • dwie butelki: BOT-ACT-500-BLK-2P,
  • zestaw butelka i szczotka: SET-BOT500-BRUSH.

System magazynowy powinien dodatkowo przechowywać informację, z jakich elementów składa się zestaw. Sam kod SKU nie zastępuje struktury kompletu.

Jeżeli sprzedaż zestawu automatycznie pomniejsza zapas produktów składowych, taką zależność trzeba skonfigurować w systemie ERP, WMS lub integratorze. Dzięki temu sprzedaż pojedynczych produktów i kompletów korzysta z jednego rzeczywistego stanu magazynowego.

Jak zarządzać SKU w sprzedaży wielokanałowej?

Produkt sprzedawany na Amazon, eBay, Etsy i we własnym sklepie powinien mieć jeden identyfikator główny. Ułatwia to połączenie ofert ze wspólnym stanem magazynowym.

Przykładowa struktura danych:

eżeli na jednym z kanałów trzeba zastosować inny kod, system powinien przechowywać mapowanie:

  • główny SKU: LAMP-DESK-BLK-02,
  • SKU Amazon: AMZ-LAMP-DESK-BLK-02,
  • SKU eBay: EBY-LAMP-DESK-BLK-02.

Nie należy łączyć stanów wyłącznie na podstawie nazw produktów. Nazwy ofert różnią się między platformami i zmieniają się podczas optymalizacji treści. SKU pozostaje stabilnym punktem odniesienia.

Przy rozbudowanym katalogu system oznaczeń i mapowanie ofert pomaga uporządkować agencja marketplace Profitcrew, szczególnie gdy sprzedaż obejmuje kilka krajów, kont i modeli logistycznych.

Jakich informacji nie umieszczać w SKU?

SKU nie powinien zawierać danych, które często się zmieniają. Kod nie jest opisem wszystkich cech produktu ani miejscem do przechowywania informacji operacyjnych.

W SKU lepiej nie umieszczać:

  • ceny,
  • aktualnego stanu magazynowego,
  • numeru regału lub lokalizacji magazynowej,
  • daty promocji,
  • nazwy aktualnego dostawcy,
  • kosztu zakupu,
  • danych klienta,
  • statusu oferty,
  • informacji o czasowej kampanii reklamowej.

Przykładowy błędny kod:

KUBEK-49PLN-MAG2-DOSTAWCAA

Po zmianie ceny, magazynu lub dostawcy oznaczenie staje się nieaktualne. Jeżeli firma zmieni również SKU, traci ciągłość danych.

Lokalizacja towaru powinna znajdować się w osobnym polu systemu magazynowego. Dzięki temu produkt zachowuje ten sam kod po przeniesieniu na inny regał lub do nowego magazynu.

Czy SKU powinien zawierać nazwę dostawcy?

Kod dostawcy można przechowywać jako dodatkową informację, ale nie powinien być podstawą głównego SKU. Ten sam produkt bywa zamawiany od kilku dostawców, a źródło zakupu zmienia się w czasie.

Lepsza struktura danych obejmuje:

  • stały SKU produktu,
  • osobny kod produktu u dostawcy,
  • nazwę dostawcy,
  • cenę zakupu,
  • czas dostawy,
  • minimalną wielkość zamówienia.

Dzięki temu zmiana dostawcy nie wymaga przebudowy ofert, raportów i integracji.

SKU opisowy czy losowy – który system jest lepszy?

SKU opisowy zawiera skrócone informacje o produkcie, na przykład:

SHOE-RUN-BLK-42

SKU losowy albo sekwencyjny składa się z numeru, na przykład:

1002847

Kod opisowy ułatwia pracę człowiekowi. Pracownik rozpoznaje kategorię, model i wariant bez sprawdzania karty produktu. Sprawdza się przy małym i średnim katalogu oraz podczas ręcznej obsługi magazynu.

Kod numeryczny jest krótszy i prostszy do automatycznego generowania. Sprawdza się w dużych katalogach, w których wszystkie informacje o produkcie są odczytywane z systemu.

Można także połączyć oba podejścia:

SHOE-02847

Niezależnie od wybranego modelu kod musi być unikalny, stały i zgodny z jedną instrukcją obowiązującą w firmie.

Czy SKU musi być kodem kreskowym?

SKU jest identyfikatorem tekstowym, a nie rodzajem kodu kreskowego. Można jednak zakodować SKU w formie kodu kreskowego i umieścić go na etykiecie magazynowej.

Po zeskanowaniu etykiety system odczytuje SKU i otwiera odpowiednią kartę produktu. Rozwiązanie przyspiesza:

  • przyjęcia magazynowe,
  • przesunięcia towaru,
  • inwentaryzację,
  • kompletowanie zamówień,
  • kontrolę poprawności pakowania.

Kod kreskowy zawierający SKU nadal pełni funkcję wewnętrzną. Nie staje się przez to kodem EAN ani FNSKU.

Czy SKU może być taki sam jak EAN?

Technicznie część systemów pozwala wpisać EAN jako SKU, ale nie jest to dobre rozwiązanie organizacyjne.

EAN jest zewnętrznym identyfikatorem produktu, natomiast SKU należy do wewnętrznego systemu sprzedawcy. Rozdzielenie tych pól daje większą kontrolę nad katalogiem.

Własny SKU jest szczególnie potrzebny, gdy:

  • produkt nie ma kodu EAN,
  • jeden EAN jest błędnie używany dla kilku wariantów,
  • firma sprzedaje zestawy tworzone samodzielnie,
  • ten sam produkt występuje w różnych opakowaniach handlowych,
  • trzeba zachować jednolity system dla produktów pochodzących od różnych producentów.

EAN można przechowywać obok SKU w osobnym polu.

Jak uporządkować istniejący katalog SKU?

Zmiany należy przeprowadzić na podstawie pełnego eksportu katalogu, a nie poprzez ręczne poprawianie pojedynczych ofert.

Proces porządkowania obejmuje:

  1. Eksport wszystkich produktów, wariantów i aktualnych SKU.
  2. Wyszukanie duplikatów oraz pustych wartości.
  3. Sprawdzenie, czy różne warianty mają osobne oznaczenia.
  4. Ustalenie nowego schematu i słownika skrótów.
  5. Utworzenie tabeli zawierającej stare i nowe SKU.
  6. Sprawdzenie powiązań z ofertami, magazynem, zamówieniami i integracjami.
  7. Przetestowanie zmian na niewielkiej grupie produktów.
  8. Aktualizację instrukcji dla pracowników.

Przed zmianą oznaczeń trzeba sprawdzić, gdzie wykorzystywany jest obecny kod. SKU często występuje jednocześnie w systemie sklepowym, integratorze, programie magazynowym, narzędziu księgowym i raportach.

Jeżeli stary kod musi zostać zastąpiony, tabela mapowania powinna pozostać dostępna także po migracji. Ułatwi to obsługę zwrotów oraz zamówień złożonych przed zmianą.

Najczęstsze błędy w tworzeniu SKU

Jeden SKU dla kilku wariantów

System nie rozróżnia kolorów, rozmiarów lub pojemności. Prowadzi to do nieprawidłowych stanów i pomyłek w wysyłce.

Umieszczanie ceny w kodzie

Zmiana ceny wymusza zmianę SKU albo pozostawia nieaktualne oznaczenie.

Zbyt długie kody

SKU zawierający pełną nazwę produktu, markę, kategorię, dostawcę, magazyn i wszystkie parametry jest trudny do odczytania oraz podatny na błędy.

Brak słownika skrótów

Pracownicy tworzą różne oznaczenia dla tej samej cechy, na przykład CZ, CZA, BLK i BLACK dla koloru czarnego.

Ponowne wykorzystywanie starych SKU

Nowy produkt przejmuje kod wycofanego towaru, przez co raporty łączą dane dotyczące dwóch różnych pozycji.

Tworzenie osobnego systemu dla każdego marketplace’u

Ten sam wariant otrzymuje przypadkowe oznaczenia na Amazon, eBay i w sklepie. Synchronizacja stanów wymaga później ręcznego mapowania.

Nadawanie kodów bez ustalonego schematu

Pierwsze kilkanaście produktów da się obsłużyć ręcznie, ale wraz z rozwojem katalogu powstają duplikaty i niespójne skróty. Instrukcja nadawania SKU powinna powstać przed rozbudową asortymentu.